Wagon typu 13N powstał po przeanalizowaniu przez konstruktorów budowy czeskiego tramwaju Tatra T-1,
którego budowa z kolei oparta była na wagonie PCC produkowanego w latach 30-tych XX wieku
w Stanach Zjednoczonych.
Trzynastki produkowane były od 1959 roku przez Wytwórnię Konstrukcji Stalowych "KONSTAL" w Chorzowie
(Obecnie Alstom Konstal S.A.). W wagonie zastosowano rozruch oporowy samoczynny z aparaturą belgiskiej firmy ACEC,
choć w kilku egzemplarzach zastosowano rozrząd pośredni stycznikowy i oznaczono te wagony jako 13NS.
Okazał się on jednak zawodny w związku z czym powrócono do aparatury rozruchowej z wykorzystaniem rozrusznika bębnowego.
Chorzowskie trzynastki były wagonami bardzo awaryjnymi i zdarzały się często sytuacje, że wagony wracały z trasy
na holu. Po licznych modernizacjach przeprowadzanych zarówno przez producenta jak i w zakładach obsługujących tabor
doprowadzono do znaczącego zmniejszenia awaryjnosci tych wagonów.
Powstało również kilka egzemplarzy trzynastek jako doczep czynnych oznaczonych symbolem 13ND. Próbowano zbudować
również wagon z rozruchem tyrystorowym. Powstał jednej prototypowy egzemplarz, który okazał się zawodnym
rozwiązaniem i zrezygnowano z wdrożenia go do seryjnej produkcji.
Wagony typu 13N produkowane były dla Warszawy. Łącznie dla stolicy chorzowski zakład wykonał 840 sztuk wagonów.
Tylko 4 sztuki eksploatowano w Katowicach. Zapotrzebowanie innych miast na nowy tabor tramwajowy spowodowało,
że KONSTAL zakończył produkcję trzynastek w 1968 roku po czym w roku 1969 rozpoczęła sie produkcja wagonów
serii 102N, a potem 102Na, które do Warszawy już nie trafiły.
Stodwójki były z wyglądu zbliżone do trzynastek, z tą różnica, że były to dwuczłonowe wagony przegubowe
w których zastosowano rozrząd stycznikowy. Kolejnym nawiązaniem do trzynastek były wagony serii 105N, w których
również zastosowano rozruch oporowy samoczynny lecz całkowicie zmieniono wygląd pudła wagonu.
Do początku strony
Powrót